Interview hostel Ani & Haakien

Interview hostel Ani & Haakien

Interview met Joyce Brouwer van Hostel Ani&Haakien in Rotterdam.

Voordat Daniëlle Linscheer (33) en Joyce Brouwer (29) naar de kunstacademie gingen, reisden ze in 2005 samen een jaar lang over de wereld. Om de reiseuforie erin te houden, besloten ze na hun studie in Rotterdam een hostel op te richten.

Tekst: Janetta Ninkeula

Fotografie: Anouk Griffioen

Hoe is Ani&Haakien ontstaan?

“Na terugkomst in Nederland beseften we: Dit was de beste tijd van ons leven!,” vertelt Joyce. Dat inzicht was de sleutel tot de ongewone carrière die voor hen lag.

“De hostels waar we sliepen gaven ons altijd zo’n fijn thuisgevoel. Eenmaal thuis wilden we voor altijd dat reisgevoel erin houden. Zo kwamen we op het idee om zelf een hostel op te richten.”

Daniëlle en Joyce zagen het beiden niet zitten om voor een baas te werken, dus besloten ze hun droom uiteen te zetten in een scriptie. Nadat ze waren afgestudeerd, begonnen de twee eerst een atelier in een oud schoolgebouw. Daar werkten ze als zelfstandig ruimtelijk ontwerper. Daarnaast werkten ze dagelijks aan hun plan.

“Het idee was in eerste instantie om mobiele interieurs te creëren, gebruikmaken van de leegstand van gebouwen in Rotterdam. Dat plan moest herschreven worden. Na ons te hebben verdiept in regelgeving en brandveiligheid, dachten we zo’n 40.000 euro nodig te hebben.”

“We stapten naar een bank en vroegen naar de mogelijkheden. De bank zei er naar te willen kijken als we met een businessplan kwamen. Intussen kwamen we een pand tegen dat qua veiligheid goed in elkaar zat; het had een brandtrap en lag bovendien dichtbij het centraal station.”

Hebben jullie hulp gekregen bij het opstellen van het plan?

“Ja. Met hulp van mensen uit onze omgeving zijn we gaan inventariseren wat concreet nodig was om het hostel te realiseren. Hoeveel bedden hebben we nodig, wie zijn onze concurrenten, welke bezetting kunnen we halen, etc.

“Het voordeel van het pand was de lage huur, maar er moest nog ontzettend veel worden verbouwd. Een vriend met een achtergrond in economie hielp ons met het financiële plan, want dat was nogal abrakadabra voor ons.”

“Mijn vader heeft geholpen met onder andere het gedetailleerd in kaart brengen van alle kosten, tot en met de toiletrollen aan toe. Hij heeft een eigen bedrijf en kan zeg maar gewoon alles! In totaal bleken we uiteindelijk 175.000 euro nodig te hebben in plaats van de eerder geschatte 40.000 euro.”

Wat deden jullie ernaast voor de kost?

“We hadden beiden een baantje bij eetcafé Villa Kakelbont, 14 uur per week. Daarmee, plus de opdrachten die we deden als interieurarchitecten, konden we de boel twee jaar lang, vanaf het idee tot aan de opening, draaiende houden. We waren arme studenten en hadden niet veel nodig.”

Hoe kwam de financiering rond?

“Het bestemmingsplan moest gewijzigd worden van kantoor naar logies, dat duurde zes maanden. We zijn beide interieurarchitecten, dus tekenen konden we. Daarnaast vroegen we feedback aan onder anderen een architect en een bouwkundige.”
“Alles was op een gegeven moment rond; het huurcontract was klaar, de bestemming, de vergunningen. Toen hadden we zoiets van: ‘Bank, kom maar op met dat geld!’.

“Maar dat geld kregen we natuurlijk niet. Tegenover ons zat een man in pak. Hij zei: ‘Als het een bakkerij was geweest had ik kunnen kijken naar de jaaromzet, maar een hostel? Jullie zijn te jong, te onervaren en horeca is financieel gezien een te groot risico momenteel.’

“We waren zo kwaad. Moesten we er dan maar mee ophouden? We hadden vijf banken benaderd, maar voelden ons nooit serieus genomen.”

“Op een gegeven moment gaf een bank aan te willen praten als we met 100.000 euro terug zouden komen. ‘Aan wie gaan we dat nou vragen’, dachten we.

“Het was tijd om een coach in de arm te nemen, iemand uit het bedrijfsleven die ons via de kamer van koophandel ondersteunde en adviseerde.”

“Tegen ons oorspronkelijke voornemen om niets te spenderen, betaalden we hem 70,00 euro. Deze man was zo enthousiast over ons plan dat hij zelf wilde investeren. Hij zou bovendien zijn eigen netwerk aanboren.”

“Tot onze verbazing werden we door iedereen uit het netwerk uitgenodigd. Binnen vier weken hadden we 100.000 euro bij elkaar! Het ging om ondernemers met veel, heel veel geld. Het Hampshire Hotel, bijvoorbeeld, was een van de geldschieters. De deal is dat wij de investeerders over vijf jaar terugbetalen met 5% rente. Het was vreselijk eng om te vragen om geld, maar het is ons toch gelukt.”

 

Kwamen alle geldschieters via de KVK-coach?

“Nee, 50% via de coach en 50% waren mensen uit ons eigen netwerk. Een daarvan zit letterlijk in het gebouw tegenover ons; een hele nette man in pak, die vroeger een punker was. Twee keer 10.000 euro leende hij ons.
We hadden een aanvraag lopen bij Microkrediet – door Koningin Maxima in het leven geroepen – voor 50.000 euro met terugbetaling van 9% rente. Hij zei: ‘Dit gaan jullie echt niet doen, dat leen je maar mooi bij mij.’”

En toen gingen jullie weer terug naar de bank?

“Ja. We hadden inmiddels 100.00 euro, dus er was nog 75.000 euro nodig. Maar de bank krabbelde alsnog terug. ‘Okee krijg ‘t dan lekker’, dachten we. ‘We doen het zelf wel!’

Na 150.000 euro te hebben verzameld, zijn we gestart met de verbouwing. Eigenlijk ging het steeds zo: zodra we nee kregen was het van, ‘Uhh echt wel!’. We wilden ons niet laten kisten.”

Is jullie doorzettingsvermogen jullie drijvende kracht?

“Ja. Doorzettingsvermogen is zeker nodig. Maar ook belangrijk is wat we hebben geleerd op de kunstacademie: je eigen mening vormen en je eigen stijl ontwikkelen.
De mensen aan wie we het plan presenteerden waren steeds onder de indruk van onze sterke eigen visie. Ik besefte dat wat ik op de academie had geleerd, overal kon inzetten.”

 

Hadden jij en Danielle een eigen taakverdeling op weg naar de opening?

“Nee, we deden echt alles samen. Bepaalde dingen durfden we niet. Bijvoorbeeld terugbellen van een mogelijke investeerder. Dan ging het van, ‘Ga jij bellen?’ ‘Ik? Nee, ik niet!’ ‘Okee, dan doen we het toch niet.’ ‘Ja maar, ik heb de vorige keer gebeld’, enzovoort. Na een uur beseften we dan beiden dat we niks kregen als we niet belden. Dus nam iemand dan toch het initiatief. We steunden elkaar daar echt in.”

Waren en meer dingen die jullie moeilijk vonden?

“Zeker. Iedereen zei: ‘Je moet netwerken’. Daar waren we het niet niet mee eens. We hebben het wel geprobeerd; stonden we daar met z’n tweeën verlegen in een hoekje. Daar hadden we dus niets aan.

“Ook was het lastig om schulden aan te gaan met investeerders. Op een bepaald moment hadden we twee keer 30.000 euro binnengehaald. Toen moest ik wel even huilen; ik had nooit eerder schulden gehad, straks kon ik het niet terugbetalen… Waar waren we aan begonnen?

Maar dan realiseerden we ons dat dit was wat we echt wilden. Bovendien hadden we er al zo veel tijd aan besteed dat we wel door moesten.”

Hoe loopt het hostel tot nu toe?

“We zijn open sinds juli 2013. Van die datum tot en met oktober waren we volgeboekt. Daarna brak een rustiger periode aan, maar de zomer staat voor de deur. Dan trekt het weer aan.”

Hoe zorg je ervoor dat reizigers naar jullie toekomen?

“We staan op de booking website hostelworld.com en hebben daar erg positieve reviews. Reizigers waarderen de gezellige huiselijk sfeer, de keuken, het feit dat het geen party hostel is, de tuin, en minstens zo belangrijk: het feit dat wij hier zelf staan.”

Hoe ziet jouw dag eruit?

“Meestal sta ik om 9.00 uur op, en werk dan thuis aan de administratie. Om 20.00 uur start ik in het hostel: reizigers inchecken, de was doen, de keuken schoonmaken. Om 00.30 ga ik slapen.”

“Qua taakverdeling verzorgt Daniëlle meer de administratie en ik de content van websites zoals tripadvisor en hostelworld.”

 

Met wie werkt Ani&Haakien samen?

“Met verschillende kunstenaars. Kunstenaarscollectief Bier&Brood bijvoorbeeld heeft boven een muurschildering gemaakt. Els, een vriendin, heeft hier haar vintage shop, er wordt yoga gegeven, er treden bandjes op in de tuin, allemaal heel gezellig.

“Wat wij leuk vinden is de samenwerking met de stad aangaan. Bijvoorbeeld tijdens het filmfestival Rotterdam.”

Wat maakt Ani&Haakien anders dan andere hostels in Rotterdam?

“De programmering. We willen een ander stukje stad laten zien dan de Speedo en de Euromast. De tijd nemen om uitgebreid kunst & cultuur te laten zien.
Ons culturele netwerk bestaat voornamelijk uit mensen die we kennen van de academie. In de toekomst willen we graag projectmatig samenwerken met studenten van de kunstacademie, hen een wereldwijd podium bieden.

“Samen met twee andere hostels willen we tours verzorgen in een busje door de stad: Heiplaat, Kinderdijk, de kaasmarkt. Gewoon rondrijden in Rotterdam, want de stad is soms net te groot om alles te belopen. We zijn ook anders omdat we geen bar in huis hebben.”

Wat willen jullie over vijf jaar?

“Niet meer afhankelijk zijn van internet! We willen een plek worden die alleen via mond-op-mond reclame te vinden is, voor de echte avonturier, die ongepland komt en dan z’n allerleukste vrienden meeneemt. Haha!”

Wat zou je willen meegeven aan beginnende creatieve ondernemers?

“Ik geloof erin dat je je eigen wereld kunt creëren. Toen ik terugkwam van het reizen, realiseerde ik me dat maatschappelijke- en leefregels nergens op de wereld hetzelfde zijn. Er is niet EEN manier om dingen te doen. Als je een droom hebt, ga er dan voor!”

Comments, vragen

Leave a Reply